7. sept 1927

Gryungen nr. 9

Referat.
Red T. Johansen

«Gry» hadde et alvorlig koselig eftermøte på lemman på Fjordbakken, – onsdag 7.de sept 1927.
Været var kaldt og surt, men vi leika og sang, så jeg håper ingen pådrog sig forkjølelse.
Av hensyn til at et av vore nybagte æresmedlemmer skulde reise til det vilde vesten, blev møtet holdt mitt i uken. Vi leika en masse, humøret var fint jevnt over – så jeg trur alle moret sig godt. Alle aktive og æresmedlemmer var fremmødt, samt en fremmed dame – som altså var på besøk. Alt forløp i tugt og formaning, det var litt floke når mesteparten av jentene skulde være gutter i en leik, som blev gjentatt flere ganger uten noe resultat – men slikt hender jo ofte.
Kaffen blev servert av vor kjære medsøster Anna, – vi spiste en masse og skravlet d.o.
Allis opdaget til sin store sorg at noen av lemmerne var stælsk – for kaffekoppen hennes forsvant på en mystisk måte.
Avisen var både inholdsrik og morsom – «Gry»-lemmerne viser sig å være fødte journalister, mest hele gjengen.
På en såpe som blev innlagt av sildfisker Alvin Fjordbakk og vunnet av selskapet S.S. innkom efter kasserers kalkulation 2,65 kr.
Til slutt dannet vi broderkjede og sang «Å leva det er å elska.»

Red.

«Småplukk»

Æ treft ho Valborg bortpå veien en kveld.
-Nå – kolesen har du det?
«Æ går tur – og tænk», svare ho Valborg.
«Jaujau», sei æ, «ha nu du og begynt å tenk, så ska du ha takk.»
«Jauda, æ spekuler på å bli guldsmed», sa ho og såg opmerksomt på mæ.
«Det e nu det værste æ ha hørt» sa æ, «trur du det kan lønn sæ?»
«Ja det trur æ, æ anka bære på at æ ikkje kom på det før. Då ha æ ju hatt fin avsetning på glatte guldringa i det siste året.» sa ho.
Ja det har du sandelig rett i – men lær dæ tell å lag namn i de – før du begynn. Førr æ ha nu hørt om nåken som ikkje vel kjøp ringa hos han Dragland – før han prekka berre namn.»
«Ja takk før råe – æ ska lev ette det, » sa ho Valborg og førsvant.

«Kolesen e det, kjem ikkje ho Ågoth Normann åt dokker i haust?» sa æ med han Einar her en dag.
«Nei, ho Valborg hadd brev forige torsdag, og då sa ho at ho hadd ikkje ti å kom.»
«Ka i verden e det ho ha fått det så travelt med nu då?»
«Jau, både ho og ho Anna går nu å venta på dennan eskimoungen så han Alf ha låft han ska senn.»
«Ho Ågoth førtelt ho had kokanes sodalut ståanes på komfyren kver evige dag. – Før ho e redd før at der går tranlukt a han.»
«Ja, e ikkje ho Anna redd tranlukt då?»
«Nei, ho sei at han Toralf røik – og ho Marie ha sent heim kongerøkelse – og knip det endå så har ho nåkka hårvatten så lukta svinagti godt – som ho ska dokk han unner i – så det gruva ikkje ho før.»
«Ja ett e det nu bestandi, ha ikkje det vorr så ha ho Ågoth kom, og du veit det skul ha vor arti,» sa æ, og gjekk mesmoti heim.

Jeg.

Avertissemang!

En duganes skomaker kann få plass strags med å såle og reparere sko. Arbeidet varer til 25. ds.
Bill.mrk. «Langonkel» i eksp.

Læpepomade kjøpes i større såvels som i mindre partier.
Bill.merk. «Andrek»

På grund av storslåt sildfiske ønskes kjøpt en brukt – men stor, god, lommebok.
adr. kapteinen, box 3.

Alarmklokker og andre maskiner mottas til reperation. Arbeidet utføres smertefritt – og garantert.
B.vind, Nordgården.

Hallo!
Æ ha møst bekjedenheita mi, den ærlige finder bedes godhetsfullt levere den til T. Johansen.

Alle som har lite om lomtørkla – må snarest annskaff sæ samme – før det e ikkje lenge tell æ ska reis.
L. Gåsland.

Stor dusør utloves til den som kan gi sikre oplysninger om hvor mitt tekkelige vesen opholder sig.
E. Seberg.

E det nån som kan hjelp mæ å monter op et radioapperat, sån at æ får god forbindelse med Tromsø – så reng stragst åt A. Fjordbakk.

Bekjentgjøring.
29de dennes feira vi 54 års jubileum. Alle budne må komme i snibel og stivhatt.
A.J. T.J.

En flink og ædruelig kar, som ikkje tygg eller røik tobakk, kann få arbeide i potetoptakingen.
Attester og lønsforlangende sendes «Tino», dette blads eksp.
En flink og pennvant kvinne eller mann kann få arbeide to timer om dagen med å skriv brev.
Nærmere oplysninger hos S. Aronsen.

En jægers oplevelser!

Der slang to jenter veien bortover i måneskinnet. Æg låg å jakta etter oteren bortme Varvass-steinan, så æ tenkt me mæ sjøl:
«Søte pølse! Nu kjem det der kvindfolkpakket, og så hell de vell sånt leven at de skrem oteren over fjellan og tel Raftsundet.»
Men nei! I kveld va de ganske still a sæ – te ei forandring. Nu hørt æ allerede den eine a de, det va vesst ho Anna.
«Nei, nei, du har vel ikkje løst å reis bort nei! Det e så rart me den kjærligheta, veit du!»
«Ja,» svara den andre, det va ho Ågoth, «Æ førstår mæ mest ikkje på den her kjærligheita. Ho sett som en knute, her rett unner brøste.»
«Kjennes vel med det», svara ho Anna, «Og når det e på det væste så vinn æ ikkje på mat heller.»
«Søren bombardere» tænkt æ.
«Æ vell då inderli håp at æ ikkje får det likens, før då blir æ nu ennu magrar enn æ e i forveien.» Han skul førresten ikkje tru om ho Anna at ho ikkje vann på mat, såpas tjukk å feit som ho e.
Då de nu va komen et stykkje bortfør mæ, sætt de sæ på en stein å prata. Det føste snakka de så lågt om at æ hørt ikkje ka de sa, men så hørt æ ho Ågoth.
«Ska tru om ikkje han Arne kjem ut i kveld?»
«Å, han kjem nokk», svara ho Anna, «men då æ gjekk bortover te dokker, satt han som en krumma sigd å pligga sola under sprengskoen sine. Du må vel regn me at han slit a føten slik så han trafiker leia både seint å tilig.»
Det der tuggd ho Ågoth litt på, men så kom det klårt å tydelig:
«Jaja! Det e ju godt å priselig nu, men du kann vent te æ får skikkelig styring på han, då ska han må holl sæ me telte!»
«Ja, det e ju ei sak det», svara ho Anna me et energisk kast med haue. Men der fekk æ sjå en mann som kom om hjørnet oppå Fjordbakken me ei forferdelig fart.
«En, to, tre,» telt æ, «seks, syv åtte». Åtte skredt av bakken og ned tel brua, det må vel kaldes rekord. Nei, det her gjekk som æ tenkt: Ingen oter i kveld. Før når de her nattrangleran først begynn, så veit æ det bli ei bra stund før de slutta.
Åndelig forarga slængt æ geværet på nakken og rusla bortover veien. Æ had et ærend åt han Lars, og han ha førtelt at de har så snar ei klokk der, at de har dag når anner har natt, så æ lurt på han mått vær uttørna nu. Og ganske rekti. Då æ kom bortover kom han akkurat ut bislagdøra, sur og gretten og elendig.
«Morn tjukken, ka i allverden e det så feila dæ mess du ser så bisk ut» helsa æ. «Har du kjærlighetssorg kanske?»
«Kjærlighetssorg,» snøst han Lars. «Veit du førresten ka kjærligheit e fornåkke?»
«Sei då det, Lars,» svara æ. «Kjærligheita ser du, ho sett som en knute her rett unner brøste, og så vinn mann ikkje på mat. Det e kjærligheita, det.»

Ex-ego.

«Æ reis te Sverige me føste båt,» sa han Einar, og pakke speil og lomkam i en håndkuffert.

«Takk før den tia vi ha vorr i lag,» sa han Toralf og strauk overskjorta då han stappa ho i skjittenkleposen lørdagskvelden.

Jeg.

Litt julprat!

I.
Endelig! Jula e kommen
i kver en gård.
Mannan de går nu med flaska i lommen
og tar seg en tår.
Kvindfolkan hell seg te kaffekjelen
-men at de kje sprekk –
Eg kan ikkje negt, at eg bli litt fælen
når eg tenk på ka kaffe de drekk.

II.
Julvekka va nu den veste
me styr og stell
Kvindfolkan synt nok at det va den bedste
før då hussert de så de vell.
Det va vasking og sying og baking
te langt på natt.
Ja, det vart en frøktelig skaking
då de først for alvor tok fatt.

I
Og nu e det blitt folkefest
med fynd og klem og futt
Me nummertaking, «Gryunge»
og lite leik teslutt.
I gammeldaga dansa vi
sån lite grand – medkvert;
men nu e det blitt heilt forbi,
ja, eg er reint førfært!

II
Et dårlig festver ha vi fått –
me regn og me nordvest –
og føret e kje heller flott
og det nu liksom vest.
I sørpa ha vi vassa her
det bedste vi har lært.
Å slekt ska kalles julevær -?
Ja, eg er reint førfært!

III
Det ha nu vorr ei herlig tid
me drekka og med mat;
og kvert et hus du kom førbi,
så såg du fulle fat.
Ho Solveig ha sett fram ei natt
-hvess eg kje hørt førkjært –
på bordet, både melk og mat,
ja, eg er reint førfært!

IIII
Ho Mary har nu ikkje ro,
før ho e redaktør.
Og ette bidrag bomma ho
kvær ein, i nord og sør.
I tellefonen og ho reng
så det e nåkka svært.
Men sjøl så skriv ho engenteng –
ja, eg e reint førfært!

V.
På barnefesten kosa vi
oss mesta glugg ihjel –
og når så dettan e førbi
så e eg då då sæl,
endsjønt eg synes det litt rart
at det ska bli så tvert
førbi me julemoroa.
Ja, eg e reint førfært.

VI.
I gammeldaga, sjønna du,
då va det anna slag –
då gjekk man ifra stu’ te stu’,
og tura og holdt lag.
Det kan nok henn de drakk en dram
og dansa litt, me kvært,
men nu bli det regna før skam,
ja, eg er reint førfært.

Ex-ego.

  1. Ingen kommentarer enda.
  1. Ingen tilbakespor enda.
Du må logge inn for å poste en kommentar.